خوش آن وقتی که از حق می شنودیم                   به یاد جبهه ها خوش می سرودیم 

خوش آن وقتی که دلها با خدا بود                         تمام گفته ها صدق و صفا بود 

خوش آن وقتی که غیرت دیدنی بود                      هوای جبهه ها بوییدنی بود

خوش آن وقتی که زشتی خفته بودی                  درون خاک ما بنهفته بودی

خوش آن وقتی که دلها بی ریا بود                    دل پیر و جوان پاک و رها بود

خوش آن وقتی که دل چون کودکان بود               شهادت آرزوی هر جوان بود

خوش آن وقتی که هر کس مال خود بود            به فکر توبه و اصلاح خود بود

خوشا یاد امام و عطر اخلاص                      خوشا اعمال خالص چون گل یاس

خوشا روح خدا و بچه هایش                        خوشا رنگ خدا و جبهه هایش 

دریغا طی شد آن ایام اطهر                          شده دلها گرفتار و مکدر

چرا از یادمان رفته شهادت ؟                     چرا دلها شده غرق قساوت ؟

چرا رفته خدا از زندگیها ؟                       چرا عادت شده نامردمیها ؟

چرا باید ز حق پروا نکردن ؟                     چرا با عشق او سودا نکردن ؟

مگر ما شیعه حیدر نبودیم ؟                      مگر همسفره رهبر نبودیم ؟

اگر دل با علی همراه می شد                     کجا با طلحه در بیراه می شد ؟

اگر دل سوی حق پرواز می کرد                 کجا این فتنه ها سرباز می کرد ؟

مگر روح خدا از ما جدا بود ؟                   مگر گفتار او در قصه ها بود ؟

مگر از یاد رفته خون پاکان ؟                    که دین پنهان شده از چشم آنان ؟

کجا رفته صفای باکریها ؟                        چه شد شعر بلند عاشقیها ؟

اگر یکدم صفای جبهه ها بود                     کجا پرده دری و فتنه ها بود ؟

اگر ذکر خدا همراه ما بود                        دروغ و دشمنی از ما جدا بود 

اگر دلهای ما تابنده تر بود                       دل روح خدا آسوده تر بود 

اگر دست خدا را دیده بودند                       کجا با طلحه ها بنشسته بودند ؟

خدایا قلبها بحشنده تر کن                       ز عطر و بوی خود آکنده تر کن 

عنایت کن به ما اخلاص و وحدت                نگر بر حال ما با مهر و رحمت 

که تا با عشق تو سیراب گردیم                 به دیدار رخت بیتاب گردیم

۲۹ تیر ۱۳۸۸