از بس فیلم مهربونی  کردن دیدم خسته شدم 

 

هر کسی رو که می بینی ،  آشنا یا نا آشنا ، مشهور یا گمنام ، سیاسی یا غیر سیاسی ، بازیگر یا مجری ، حرفه ای یا غیر حرفه ای ، همچی که جلوی دوربینها ظاهر می شه اونقدر بچه خوبی میشه  که نگو و نپرس .

آدم با خداییه. اصلا از روز اول فرشته بدنیا اومده. همه حدود رو رعایت می کنه . حلال و حروم سرش می شه . به همه آدمها که هیچ به همه مخلوقات خدا علاقه داره . نمی دونم چه جوریه که عاشق  همه بنده های خداست . می میره واسه محبت کردن . همش بهونه می گیره که یه جوری مشکل بنده های مظلوم خدا رو حل کنه و..... هزار تا دغدغه با ارزش دیگه.......

 اما اگه این حرفا واقعا از ته ته دل آدما و به ویژه آدمهای مشهور در میاد پس دیگه این شلوغ بازیهاو جارو جنجالها واسه چیه؟

 هیچکس تا حالا جلوی دوربینها و تو مصاحبه ها نگفته که من آدم حسودیم ، من  آدم بد جنسیم ، من چشم ندارم پیشرفت رقیبم رو ببینم ، من فقط خودم و زن و بچمو میخوام ، من از رقیبم بدم  میاد ولی با تمام این حرفای قشنگ و مهربون بازیها نمی دونم چرا  مرتب دارن زیر آب  همدیگه رو  میزنن . این زیر پای اونو خالی می کنه و اون پشت سر این غیبت می کنه و هزار تا عمل خلاف دیگه....

بابا شما که همتون فرشته تشریف دارین. شما که هر کدوم میایید تو شب شیشه ای یا کوله پشتی یا هر برنامه زنده و مرده دیگه امامزاده و پسر پیغمبر و ملک و پریزاد میشین میشین پس این جنگ و دعواها ریشش کجاست ؟

مسلما دو حالت بیشتر نداره

یا دروغ میگین و یا.....

جالبه کار اونقدر بالا گرفته که وقتی تو برنامه کوله پشتی مجری برنامه از یکی از مجریان دیگر شبکه سه در باره شروع مجدد کوله پشتی سوال میکنه آن طرف پاسخ میده باور کنید از ته دل میگم باور کنید راست میگم ، باور کنید که واقعا از شروع برنامتون خوشحال شدم

 آقا تکلیف ما رو معلوم کنید.

دم خروس رو  باور کنیم یا قسم حضرت عباس رو؟