السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا

خوش، آنکه دل به ياد تو رشک چمن شود

                                          زلفت سمن، بهار خطت ياسمن شود
ريزم ز بس به ياد عقيق لبت سرشک

                                      دامن ز کاوش مژه، کان ِيمن شود
جز پرده هاى ديده يعقوب، باب  نيست

                                         پيراهني که محرم آن گلبدن شود
جز چشم آشنا نتواند سفيد شد
               

                                             در کشورى که يوسف ما را وطن شود
باشد همان به رهگذرت اى نسيم مصر

                                           چشمم اگر سفيدتر از پيرهن شود
خيزد چو گرد شور قيامت ز رهگذر

                                        روزى که ترک غمزه او راهزن شود
در دل نهفته عشق بتان را گذاشتيم

                                          اين باده ريختيم به خم تا کهن شود
هر دل که زخمى صف مژگان يار شد

                                           چون شانه محرم سر زلف سخن شود
ساقى به جرعه ريز مى پَرتکال  را

                                           تا اين سفال کهنه بهار ختن  شود
نگذاشت دست حادثه در باغ روزگار

                                       شاخى که آشيانه مرغ چمن شود
خواهم تن شکسته سپارم به ارض طوس

                                      گردد چو خاک، خاک ِ در بوالحسن شود
جان جهان، امام امم، معدن کرم

                                        کز فيض خلق او همه عالم ختن شود
شاها توئي که خسرو خاور غلام تست

                                         نبود روا که تيره مرا انجمن شود
مگذار بيش ازين ز سپهر ستم مدار

                                        جان حزين خسته اسير محن شود
گردد اگر مديح نگار تو خامه ام

                                             هر نقطه اى به صفحه غزال ختن شود
آن را که شوق کعبه کويت زجا برد

                                       هر قطره اى در آبله، درّعدن شود
فردا دهم به طره (4) حورانش ارمغان

                                              گردى اگر ز کوى تو عطر کفن شود
نو کرده ام به نام تو ديوان عشق را

                                                   تا حشر نام من نتواند کهن شود
-----
شعر از حزین لاهیجی