۲۵ ذی الحجه / روز نزول سوره هل اتی در شان اهل بیت پیامبر اکرم صلوات الله علیهم اجمعین است که سه شب پیاپی  /  افطار خود را به

مسکین و یتیم و اسید  بخشیدند و تنها با آب افطار کردند :


السلام علیکم یا اهل بیت النبوة 

به اطفال علی تاب و توان نیست                 در این خانه خدا داند که نان نیست 

به روی فاطمه رنگی نمانده                        درون سفره شان چیزی نمانده 

سه شب بهر خدا چون روزه بودند                  طعام از بهر یزدان داده بودند 

شب اول که مسکینی به در زد                    به جان اهل بیت حق شرر زد 

همه از نان شام خود گذشتند                    به عالم / طینت نیکی سرشتند 

شب دوم / یتیمی گشته مهمان                 و یا شاید ملک از سوی رحمان 

اسیر شام سوم هم شده سیر                   اگر چه نامسلمان بوده از دیر 

دگر رنگی به روی مرتضی نیست                   مه رخسار زهرا با صفا نیست 

برای کودکان تابی نمانده                             در این سفره بجز آبی نمانده 

خدایا اهل بیتت هر چه دارند                         به راهت در ره مسکین گذارند 

یتیمان را چو تیماری نمایند                            اسیران وطن یاری نمایند 

چو بر ایشان نظر کرده پیمبر                          روان شد اشک او از دیده یکسر 

ولی ای کاش در کرب و بلا هم                      نبی می دید آن اندوه و ماتم 

خدایا / از چه رو بر اهل بیتش                       بپا کردند صد بلوا و آتش 

چرا در کربلا آبی ندادند ؟                             به ایتامش تسلایی ندادند ؟

یتیمان را زدندی تازیانه                                   چه آتشها زده بر آشیانه 

چو آنان را اسیران نام کردند                         چرا با سنگ کین اطعام کردند ؟

چرا بر پای دختش خار رفته ؟                          همه دستان او با تیغ سفته ؟

اگر شان نزول هل اتی یند                           چرا در آن خرابه جای دارند ؟

پذیرایی به طشت خون نمودند                       به جای اشک / خون جاری نمودند 

چرا گلهای زهرا را شکستند ؟                         همه از اهل بیت او گسستند 

بیاید کاش نور چشم زهرا                              که گیرد انتقام آل طه 

اللهم عجل لولیک الفرج


۳۰ آبان ۱۳۹۰